Lebensborn2/Maeliss

Ontwikkelingen in de internationale kinderontvoeringen door gescheiden ouders - 21 juli 2008

Sedert 21 mei 2008 Sabine Vander Elst en Pascal Gallez hun kruistocht van Brussel naar Straatsburg tegen de kinderontvoeringen afrondden met de overhandiging van hun petitie met enkele duizenden handtekeningen aan de voorzitter van de petitiecommissie van het Europese Parlement om de strikte toepassing te eisen van de internationale verdragen rond die thematiek, is er weer heel wat te melden.

Op 20 juni 2006 kregen we van Dr. Wilfrid von Boch-Galhau uit Duitsland, specialist m.b.t. het oudervervreemdingsprobleem, een persbericht van de vereniging ‘Interessenverband Unterhalt und Familienrecht' omtrent een enquête uitgaande van het Europese Parlement rond de omgangsweigering. Het onderzoek strekt zich nu uit over verscheidene Europese landen als Duitsland, Frankrijk, Spanje, Zweden en Polen. De vragenlijst van het E.P. omvat  de omvang en de situatie van ouders die na scheiding hun kinderen niet meer zien en daardoor alle contact met die kinderen verloren hebben. De lijst wordt afgesloten op 31 juli 2008 en is enkel bestemd voor de Europese instanties. Ze is bereikbaar via de volgende koppeling:
http://www.isuv.de/img/isuv/umfrage_ep07.pdf

Intussen is de kleine Alex, zoon van een Poolse moeder, die vervreemd wordt door zijn vader precies door die vader in België gekidnapt en tot op dit ogenblik onvindbaar. Een persoonlijk gesprek met de vader over het omgangsrecht voor de ontvoering ondervond ik als onmogelijk.

Evelyne Gebhardt werd tijdens een tegensprekelijk debat in Frankfurt op 10 juli op de korrel genomen door verscheidene actievoerders omdat zij als Europese bemiddelaarster ondoeltreffend optreedt bij kinderontvoeringen en omdat zij de vreselijke Duitse situatie dienaangaande negeert. De interventies daartegen werden op hun beurt niet beantwoord.

Op donderdag 17 juli 2008 heeft het Europese Hof van de Rechten van de Mens België veroordeeld, omdat het de beslissingen van de Italiaanse rechtbank niet heeft uitgevoerd waarbij het ouderlijk gezag werd toevertrouwd aan twee Italiaanse vaders over respectievelijk hun twee kinderen bij eenzelfde moeder, die de beide kinderen naar Hasselt in België heeft meegenomen. Het was een inbreuk op art. 8 van het Europees Verdrag dat een normaal gezinsleven waarborgt. België moet aan elk van beide vaders 20.000 euro morele schadevergoeding betalen en daarbij ook aan elk 15.000 euro kostenvergoeding.

Christophe en Wiske die voor het verzoekschrift van Sabine Vander Elst en Pascal Gallez zowel in Hasselt, in Sint-Truiden als in Tongeren honderden handtekeningen verzamelden kregen het bericht uit Spanje dat de drie dochters van Christophe definitief (?) aan hem werden toegewezen. Op 17 juli vertrokken ze naar Madrid met de hoop de kinderen naar huis te kunnen brengen in België. In Madrid moest nog een zitting plaatsgrijpen voor de rechter en als de moeder de kinderen niet zou meebrengen, dan zou de rechter onmiddellijk een dwangbevel uitvaardigen om de kinderen te gaan halen en ze met Christophe mee te geven. De moeder kon evenwel nog tegenargumenten inbrengen bij de rechtbank. Op het allerlaatste ogenblik deed ze dat ook via een nieuwe raadsman. Dat betekende dat er een nieuw onderzoek, vertalingen en allerhande moest gebeuren voor de rechter in een nieuwe zitting zijn uiteindelijke beslissing bekend zou maken. Christophe en Wiske zijn diep ontgoocheld naar huis gekeerd zonder de kinderen. Over enkele weken hopen ze het toch nog tot een goed einde te brengen en de kinderen uit Spanje mee naar huis te krijgen.

Intussen heeft Sabine Vander Elst bij de Waalse kinderrechtencommissaris Bernard De Vos haar beklag gedaan over de ellende van de internationale kinderontvoeringen meer bepaald de plaatsingen van kinderen die door het Duitse Jugendamt  weggenomen worden van hun ouders. Duitsland werd al veroordeeld door het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Sabine Vander Elst beklemtoonde daarbij dat er onmenselijke situaties worden gecreëerd door dat Duitse Jugendamt en dat het internationale contacten heeft. Zij stelde daarbij ook dat de landelijke wetgeving volledig moet worden uitgeput vooraleer je met een klacht naar het Europees Hof van de Rechten van de Mens kunt trekken. De Duitse rechtbanken rekken de landelijke procedures tot in het oneindige om de Europese rechtspraak te voorkomen.

Sinds mevrouw Frieda Brepoels, Europees parlementslid, Sabine Vander Elst en mijzelf op donderdag 8 maart heeft ontvangen om de problematiek over de vervreemding van kinderen zowel op nationaal als internationaal vlak te aanhoren, heeft zij niet stil gezeten. Zij was aanwezig op woensdag 21 mei 2008 in Straatsburg bij de overhandiging van het verzoekschrift. Zij heeft zich diepgaand onderhouden met de Belgische ouders die daar aanwezig waren en heeft hun beloofd ze daadwerkelijk te helpen voor zover dat mogelijk is. Zij heeft contacten gehad met andere Europese parlementsleden over de thematiek om te overleggen wat ertegen ondernomen kan worden. Op maandag 28 juli heeft zij met de afgevaardigde van de Vaste Vertegenwoordiging van Duitsland in het Europese Parlement een afspraak om te praten over de problemen met het Jugendamt. Op 14 mei 2008 diende zij een schriftelijke vraag in bij de Europese Commissie en de Raad m.b.t. de kinderontvoeringen bij gescheiden ouders en de gebrekkige toepassing door bepaalde lidstaten van de Europese regelgeving terzake. De Commissie bevestigt in haar antwoord in de eerste plaats dat het in het belang is van ieder kind om beide ouders na een scheiding regelmatig te blijven zien en zij uit haar bezorgdheid over het verschijnsel van internationale overbrenging van minderjarigen. Zij beschrijft ook de correcte toepassing van de toepasselijke verordening. In dat verband werd er op 19 juni 2008 via het Europees justitieel netwerk in burgerlijke en handelszaken een vergadering belegd voor de vertegenwoordigers van de centrale autoriteiten van de lidstaten belast met de uitvoering van dit communautaire instrument. Het antwoord vermeldt ook dat de verordening slechts opnieuw moet worden herzien met eventuele voorstellen voor wijziging in 2010 en 2011. Maar intussen blijft de correcte toepassing uit en moeten de vele verongelijkte ouders op hun honger blijven zitten na de ontvoering van hun kinderen door de andere ouder.

Nadien heeft Sabine Vander Elst ook de ophefmakende video op Youtube aan Frieda Brepoels overgemaakt over het optreden en de mislukkingen of de onmenselijke bejegening van ouders door het Duitse Jugendamt. De video duurt behoorlijk lang, maar is bijzonder instructief. Hier is de koppeling ernaartoe:
http://video.google.com/videoplay?docid=-1487171997103156347&hl=de.
Intussen blijkt het Jugendamt ook jacht te maken op zwarte en bruine kinderen in Duitsland.  Zie het artikel La chasse aux enfants noirs et métisses en Allemagne.

Verder blijven de berichten maar toestromen van ouderlijke ontvoeringen van kinderen naar het buitenland. Een paar dagen geleden kwam er een telefoontje uit Spanje van een vader van wie zijn kind naar België is ontvoerd en dat in België op dit ogenblik spoorloos is. Er is ook het zoontje Solal, dat nu voor de derde keer werd ontvoerd. Eerst naar Frankrijk, dan naar Israël en nu nog eens in Israël. Nog steeds staat het bericht van de verdwijning van Vader Otto met zijn drie dochters Godelieve, Gerda en Truke op de website van Child Focus. De kinderen verdwenen met hun vader op 5 januari 2008 uit Deurne Antwerpen. Na drie maanden maakte Child Focus de verdwijning publiek bekend. De vader zou met zijn dochters doorheen het zuiden van Europa trekken, maar ondanks alle opsporingen werd het viertal nog niet teruggevonden. Een publieke televisieoproep van de moeder heeft evenmin resultaat opgeleverd. We kunnen nog andere situaties  van ontvoeringen van kinderen door hun gescheiden ouders aanhalen. Ze blijven voorkomen. De Conventie van Den Haag van 1980 en de Europese Verordening Brussel II blijven intussen voor een deel dode letter. Er gaapt een diepe kloof tussen de teksten en de werkelijkheid van de toepassing. Tot dusver werd bij mijn weten nog geen enkel kind ondanks de bepaling in Brussel II binnen de 6 weken na zijn ontvoering teruggebracht naar zijn rechtmatige ouder. De strijd voor correcte toepassing moet onverminderd worden voortgezet.

Tot slot verwijzen we hier nogmaals naar het onderzoek van Freshfields Bruckhaus Deringer in 2006 - zie verder op deze pagina Onderhoud van ouders met Mevrouw Frieda Brepoels, Europees Parlementslid op donderdag 6 maart 2008 in het Europees Parlement in Brussel.
Tijdens dat onderzoek werden de volgende wettelijke en praktische moeilijkheden in verband met de toepassing aangewezen.

Wettelijke:
- de definitie van foutieve verwijdering of vasthouden van een kind
- het ontbreken van de definitie van “het gewoon verblijf” van een kind
- gevallen van her-ontvoering
- conflicten in de rechtsspraak
- schending van het recht van een kind tot toegang tot zijn beide ouders
- verhindering of complicatie inzake de terugkeer toe te schrijven aan vertragingen in de rechtsprocedures en de praktijk van het aantekenen van beroep
- de rol van de betrokken autoriteiten met betrekking tot de jeugd (Kinderbescherming, Jugendamt enz. / rol ook van de begeleider bij de procesvoering
- het ontzeggen tot toegang tot het dossier bij de Centrale Autoriteit
- het miskennen van een effectieve toegang tot de Rechtbank

Praktische:
- administratieve vertragingen (Centrale Autoriteit, politie, Jeugdautoriteiten)
- de timing van de beslissing en haar communicatie naar de ouders toe
- tekortkomingen bij het invoeren van het contactrecht / de rol van de Jeugdautoriteit en andere gezagsorganen.
- communicatie tussen de achtergebleven ouder en het kind.

De strijd tegen de ouderlijke kinderontvoeringen naar het buitenland moet zich op die moeilijkheden toespitsen, om in concreto tot betere resultaten te komen.

Ghislain Duchâteau