Lebensborn2/Maeliss

 Monsieur Barrot répond aux questions de Mme Brepoels.

D'après ce que je comprends la réponse de Monsieur Barrot, est que pour l'instant on essaye avec Bruxelles II bis et si cela ne fonctionne pas alors vers 2010 ou 2011 on reverra les règles... j'espère me tromper dans ma traduction.  

Il dit aussi au nom de la commission européenne qu' en premier lieu la Commission confirme l'importance de l'intérêt de l'enfant d'avoir lla possibilité de voir ses deux parents d'une façon régulière et elle exprime son inquiétude sur la problématique des enlèvements internationaux de mineurs.

E-2930/08NL

Antwoord van de heer Barrot

namens de Commissie

(17.7.2008)

De Commissie streeft er eveneens naar kinderen in staat te stellen beide ouders na een scheiding regelmatig te blijven zien en is bezorgd over het verschijnsel van internationale overbrenging van minderjarigen, met name gezien de schade die een dergelijke overbrenging toebrengt aan de belangen van het kind.

Tevens is de regelgeving op dit gebied aanzienlijk versterkt door Verordening (EG) nr. 2201/2003¹ van de Raad, die sinds 1 maart 2005 met uitzondering van Denemarken in alle lidstaten van toepassing is, teneinde de overbrenging van minderjarigen tussen lidstaten te ontmoedigen en, als een dergelijke overbrenging toch heeft plaatsgevonden, de snelle terugkeer van het kind in de lidstaat van herkomst te waarborgen. Deze regeling completeert en sluit aan op het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 inzake de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen.

In deze verordening is met name het beginsel vastgelegd dat de gerechtelijke instanties van de lidstaat van herkomst de bevoegdheid behouden om te beslissen over de ouderlijke verantwoordelijkheid, ook als er een ontvoering heeft plaatsgevonden. Ook behelst de verordening een aanzienlijke inperking van de mogelijkheden voor de gerechtelijke instanties van de lidstaat waarnaar het kind is overgebracht om uit hoofde van artikel 13 van het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 te weigeren opdracht te geven voor een terugkeer.

In artikel 11, lid 4, van de verordening wordt uitdrukkelijk gesteld dat wanneer vaststaat dat er in het land van herkomst voorzieningen zijn getroffen om de bescherming van het kind na de terugkeer te verzekeren, een gerechtelijke autoriteit niet kan weigeren opdracht te geven tot de terugkeer van het kind, zelfs niet als zij meent dat er een ernstig risico bestaat dat het kind hierdoor aan een lichamelijk of geestelijk gevaar zal worden blootgesteld.

Een terugkeer kan evenmin worden geweigerd indien de persoon die hierom heeft verzocht niet de mogelijkheid heeft gekregen te worden gehoord.

Wanneer de gerechtelijke autoriteiten van het land waarnaar het kind is overgebracht, weigeren opdracht te geven tot zijn terugkeer, moeten zij een kopie van hun beslissing doen toekomen aan de gerechtelijke autoriteiten van het land waar het kind zijn normale verblijfplaats heeft. Deze zijn volledig bevoegd om een beslissing tot terugkeer van het kind te nemen, die bindend is voor de andere lidstaten.

De Commissie ziet toe op de verspreiding van alle informatie die bruikbaar is in het kader van de uitvoering van deze verordening, zowel onder de nationale autoriteiten van de Staten als de beoefenaars van juridische beroepen, teneinde een goede uitvoering te waarborgen.

Derhalve wordt op 19 juni 2008 via het Europees justitieel netwerk in burgerlijke en handelszaken een vergadering belegd voor de vertegenwoordigers van de centrale autoriteiten van de lidstaten belast met de uitvoering van dit communautaire instrument.

Daarnaast is in artikel 65 van de verordening bepaald dat deze opnieuw moet worden bekeken, en dat eventueel voorstellen van wijziging ervan moeten worden ingediend, in 2010 of 2011.