Lebensborn2/Maeliss

Chers partisans, chers intéressés,

Le jeudi 6 mars 2008, Sabine Vander Elst et moi avons eu un entretien à Bruxelles dans le bureau de l'euro député belge Mme Frieda Brepoels, autour de la problématique des enlèvements parentaux des enfants vers l'étranger et autour du contrôle de la mise en oeuvre des dispositions légales autour du parent lors de la séparation en Belgique. j'ai écrit un rapport que vous pouvez trouver sur mon site Goudi.be.

Permettez moi d'utiliser l'occasion de cette lettre pour de nouveau attirer votre attention sur l'action très importante qu'organise Sabine Vander Elst et Pascal Gallez et qui est organisée officiellement du 25 avril jusqu'au 21 mai avec un marche au travers de villes et de villages. Départ, du parlement européen à Bruxelles arrivée au  parlement européen à Strasbourg. Il est de leur intention de remettre à Strasbourg leur pétition qui concerne l'application de la législation internationale et nationale en matière des enlèvements des enfants par un parent vers l'étranger. Voir la version néerlandophone sur le site de Goudi en dessous de l'actualité et en dessous de « Ouderverstoting » . Tout le monde peut donner une signature électronique via l'internet pour soutenir cette pétition significative . Voir http://1777.lapetition.be/(en bas les signes) - aussi Frieda Brepoels a signé la pétition le 6 mars 2008 suite à la présentation faites par nous, parents dont les contacts avec les enfants sont rompus depuis très longtemps, des affaires nationnales et internationales. A savoir qu'avant le 25 avril Sabine Vander Elst et Pascal Gallez organiseront des actions à Bruxelles et ailleurs. Concernant la marche ils seront sur les territoires belges, allemands et Français. Tous les parents victimes du non contact avec son enfant et leurs partenaires peuvent soutenir cette action en collaborant sur place lors de ces diverses manifestations.

Dans la partie flamande du pays , nous projetons une action possible à Louvain le vendredi 25 avril le jour de sensibilisation de l'aliénation de parent et du jour de départ de l'action de Sabine et Pascal et le samedi 26 avril. Pour que cette action soit possible nous avons besoin à chaque fois d'au moins  10 volontaires pour rassembler les signatures dans les rues de Louvain .

Chaque association devra délèguer deux personnes flamandes. Moi -même je coopérerai le vendredi après-midi 25 avril . Il est évident que vous-même vous devez signer d'abord la pétition. Vous pouvez me faire suivre vos noms : - Ghislain Duchâteau, Eendrachtlaan 3 - 3500 hasselt, - doortelefoneren sur n 011.22.86.25 - ou par sur ghislain.duchateau@telenet.be

C'est un appel urgent pour cela vers les associations des parents d'élèves flamandes mais aussi vers les parents engagés.

Avec mes salutations aimables

Ghislain Duchateau

Rapport de Ghislain Duchateau concernant le meeting au PE avec Madame Brepoels.

Gesprekspartners:
- Frieda Brepoels
- een medewerker van haar kabinet

Gespreksduur : 1 uur.

Presentatie van Sabine Vander Elst

- Zij overhandigt mevrouw Brepoels een uitvoerige bundel met informatie in brochurevorm:
“Désarticulation européene. Dans le cadre des rapts parentaux plusieurs points sont dénoncés par les associations et les parents. »

1. Inzake kinderontvoeringen naar het buitenland door gescheiden ouders zijn internationaal gezien dominant twee documenten van grote betekenis :

1. Het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980
2. De verordening Brussel II vanaf 2005 van toepassing

Dat laatste document maakt de toepassing van het Verdrag van Den Haag nagenoeg verplicht.
In art. 1 stelt het Haags verdrag a) dat het de onmiddellijke terugkeer voorziet van kinderen die onwettig worden vastgehouden of ontvoerd naar elke contracterende staat;
b) dat het in de andere staten effectief het bewakings- en omgangsrecht dat daar gangbaar is doet respecteren.

De toepassing en de handhaving van die internationale regelgeving vormt echter een heel groot probleem. Daarnaar juist werd door Freshfields Bruckhaus Deringer in 2006 een onderzoek verricht. Daarbij werden 17 gevallen van internationale kinderontvoeringen grondig geanalyseerd. Het resultaat is te vinden in de “Review of the Implementation of Brussels II Regulation in Relation to Parental Abduction of Children”, vertaald in het Nederlands “Rapport over de implementatie van de Brussel II verordening met betrekking tot ouderlijke ontvoeringen van kinderen” gepubliceerd op 21 november 2006.

Tijdens dat onderzoek werden de volgende wettelijke en praktische moeilijkheden in verband met de toepassing aangewezen.
Wettelijke:
- de definitie van foutieve verwijdering of vasthouden van een kind
- het ontbreken van de definitie van “het gewoon verblijf” van een kind
- gevallen van her-ontvoering
- conflicten in de rechtsspraak
- schending van het recht van een kind tot toegang tot zijn beide ouders
- verhindering of complicatie inzake de terugkeer toe te schrijven aan vertragingen in de rechtsprocedures en de praktijk van het aantekenen van beroep
- de rol van de betrokken autoriteiten met betrekking tot de jeugd (Kinderbescherming, Jugendamt enz. / rol ook van de begeleider bij de procesvoering
- het ontzeggen tot toegang tot het dossier bij de Centrale Autoriteit
- het miskennen van een effectieve toegang tot de Rechtbank

Praktische:
- administratieve vertragingen (Centrale Autoriteit, politie, Jeugdautoriteiten)
- de timing van de beslissing en haar communicatie naar de ouders toe
- tekortkomingen bij het invoeren van het contactrecht / de rol van de Jeugdautoriteit en andere gezagsorganen.
- communicatie tussen de achtergebleven ouder en het kind.

2. Centrale autoriteiten

Elke staat heeft een centrale autoriteit die kan tussenkomen bij een ouderlijke ontvoering en bijstand en regularisering moet bewerkstelligen. In België en in Frankrijk is het personeel van die Centrale Autoriteit vernieuwd. Ze ressorteert onder het Ministerie van Justitie. Maar Sabine Vander Elst heeft de indruk dat de nieuwe Belgische ploeg een betere indruk wil geven van zichzelf, maar dat ze de grond van de problematiek niet aanpakt. Zo confronteert ze Duitsland niet echt met zijn verbintenissen. De Centrale Autoriteit zou moeten bewerkstelligen dat een kind binnen de zes weken na zijn ontvoering terugkeert naar zijn oorspronkelijke wettelijke verblijfplaats. Samenwerking tussen de Centrale Autoriteiten van de verschillende landen is vaak verre van optimaal. In dat verband is de lokalisering van een kind in een ander land vaak een grote moeilijkheid. De Centrale Autoriteiten van België, Frankrijk en van andere landen vergenoegen er zich vaak mee met de veronderstelling dat niet ingrijpen de situatie wel zal laten voorbijgaan zonder meer. De effectieve inzet voor de terugkeer van een kind vanwege de Centrale Autoriteit blijft daarom achterwege. Het kind keert dan niet terug.

Sabine Vander Elst stelt daarbij dat art. 13 van de Verordening Brussel II een bijzonder gevaarlijke clausule bevat waardoor de staten niet verplicht zijn het kind terug te sturen. Dat is zo als de zorgende ouder of instantie niet echt het bewakingsrecht uitoefende op het ogenblik van de verplaatsing of de niet-terugkeer van het kind of de toestemming zou gegeven hebben voor de verplaatsing of de niet-terugkeer van het kind. Dat is ook zo als er een ernstig gevaar bestaat dat de terugkeer van het kind het zou blootstellen aan een fysiek of psychisch gevaar of het op een andere wijze zou plaatsen in een ondraaglijke situatie.
Deze clausule werd teruggetrokken uit de Verordening Brussel II, maar werd in december 2007 in de vorm van amendementen onder een andere benaming “Belang van het kind” opnieuw gestemd. Het goedkeuren van die amendementen houdt grote risico’s in voor de oplossing van gevallen van internationale kinderontvoeringen. Duitsland houdt voor het ‘belang van het kind’ er een heel speciale opvatting over na. Het is dus duidelijk dat het belang van het kind heel scherp omschreven zou moeten worden en dan eenvormig worden gehanteerd in de verschillende landen.

3. Dumping van één ouder i.p.v. een niet-eerbiedigend land te veroordelen om economische akkoorden en de diplomatieke betrekkingen te beschermen

Wat te denken als economische en diplomatieke overwegingen moeten overheersen op de moraal en het justitieel systeem daarom opzij wordt gezet? De vereniging Acalpa spreekt over 1.000.000 kinderen die één ouder niet meer zien.
Daarbij geven de landen nagenoeg de cijfers niet vrij van het getal gevallen van internationale kinderontvoeringen. In België zouden er zowat 420 gevallen per jaar zijn.

4. De onverantwoordelijkheid van het programma en van de amendementen gestemd door LIBE in het Europees Parlement (LIBE= Committee on Civil Liberties, Justice and Home Affairs)

Zie daarvoor het CEED – document en het document “Victimes du jugendamt au PE, Session plénière au parlement européen du 7 janvier 2007”

5. Het niet respecteren van gerechtelijke beslissingen zowel intern als binationaal of vanwege het Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg

Gevallen worden voorgelegd: een vroegere zaak Bulgarije/België, de vroegere zaak Gorgulu, de vroegere zaak Ancel e.a. Zo werd Duitsland in de zaak Gorgulu tweemaal door het Europees hof van Straatsburg veroordeeld, betaalde het zijn boete, maar de vader zal zijn kind nooit terugzien.

Er wordt aangestipt dat de internationale aanhoudingsbevelen hoegenaamd niet functioneren.

6. De diepgaande problematiek van de ouders bij het Hoog Gerechtshof in Straatsburg

De vaak eindeloze duurtijd voor de procedures zijn afgehandeld, werkt faliekant in het nadeel van de klagende ouders. De miskennende landen profiteren van die uitputtende processen.

7. Het niet respecteren van de termijn van zes weken, die uitloopt tot maanden zelfs tot jaren

De zes weken lopen uit variërend van 5 maanden tot 3 jaren. Daardoor kunnen de ouders de hoop op hun kinderen bijna volledig opgeven. Ze krijgen geen herstelkans meer naar hun kinderen toe.

8. De schooltijd doorgebracht voor de terugkeer wordt niet erkend…

Het kan gebeuren dat een kind dat buiten de termijn van zes weken soms pas na jaren terugkeert studies heeft gedaan in het land waarheen het kind werd ontvoerd, die daarna niet meetellen. Het kind is de dupe daarvan.

9. De naamsverandering van het kind

We kennen een aantal gevallen waarbij het kind van naam werd veranderd zonder dat de andere ouder daarvan op de hoogte werd gesteld en zonder dat hij zijn toestemming heeft gegeven.

10. Het taalgebruik

Men miskent vaak het feit dat de taal van de buitenlandse ouder niet wordt toegelaten. De Duitsers verbieden het taalgebruik van de buitenlandse ouder. Dat betekent dat die ouder geen enkel recht meer heeft om zijn kinderen te zien. Ook mogen kinderen op school de taal van die ouder niet aanleren als tweede taal.

11. Het omgangsrecht = een apenrecht
Soms wordt een bezoek om de drie of zes maanden in Duitsland toegestaan. Het gebeurt onder toezicht van de politie of het Jugendamt op een neutrale plaats. Als een buitenlandse ouder niet komt opdagen, wordt dat beschouwd als feit dat de ouder geen belangstelling heeft voor zijn kind. Soms legt de ouder op uitnodiging duizenden kilometers af om zijn kind te zien en ter plaatse verneemt hij dat het kind ziek is of dat het aanwezig is op een activiteit waar het niet afwezig mag zijn.

12. De verdediging van de ouder die slachtoffer is

Stel je je de situatie voor van een ouder die in het buitenland zijn rechten wil laten gelden. Hij moet stappen doen in een land dat hem vijandig gezind is, waarvan hij de taal niet beheerst en de gewoonten en gebruiken niet kent. De wetgeving is er verschillend en zelfs als hij veronderstelt dat de kosten worden gedragen door het oordelend land, dan nog zitten we nog ver van de werkelijkheid verwijderd. De kosten voor een ouder zijn in te schatten tussen 30.000 en 100.000 euro. Soms krijgen de ouders geen toegang tot hun eigen rechtzittingen, soms krijgen ze melding van een procedure met het afleveren van het vonnis. De ouder krijgt geen kans om zich te verdedigen. Soms krijgt alleen de advocaat toegang tot de rechtszitting.

Hierbij moeten we nog de valse psychiatrische verslagen vermelden waarin Duitsland hoge toppen scheert. De psycholoog is soms een ambtenaar, die de betreffende ouder nooit gezien heeft voor een analyse. Absurde situaties in dat verband komen voor.

Besluit:
Wat kan mevrouw Brepoels doen in verband met de hele situatie van de kinderontvoeringen? Het was wel duidelijk dat haar belangstelling voor de problematiek werd opgewekt. Zij zou dat thema nog grondiger bestuderen en daarna contacten leggen met collega’s in het Europees Parlement om het probleem te bespreken en te onderzoeken wat kan worden gedaan. Zij kreeg ook de namen van enkele Europese volksvertegenwoordigers die zich nu al intens toeleggen op de internationale kinderontvoeringen en die een werkgroep zouden vormen.


Presentatie van Ghislain Duchâteau

Hij overhandigt mevrouw Brepoels een tekst van 3 bladzijden met als titel “Handhaving van de wettelijke beschikkingen rond het ouderschap bij scheiding in België.” Hij voegt daarbij als bijlage de brief die op 13 september 2005 werd gestuurd naar het College van Procureurs-Generaal n.a.v. hun circulaire COL 8/2005 vanwege het Samenwerkingsverband van Ouder- en Belangenverengingen bij Scheiding (SOBS).

Hij behandelde in verband met die handhaving de volgende thema’s:
1. Het seponeren van de klachten weigering omgangsrecht door de parketten.
2. De permanente aanhangigmaking bij de rechter en de begeleiding bij problematische situaties.
3. De erkenning en de introductie in de procedures van het ouderverstotingssyndroom (PAS)
4. De ouderontvoeringen in het binnenland

1. Het seponeren op heel grote schaal van klachten weigering omgangsrecht door de parketten.

Dat brengt grote rechtsonzekerheid teweeg bij de benadeelde ouders. Het onderscheid tussen de gewone P.V’s bij niet-naleving en de E.V.P’ bij onregelmatigheden in het uitoefenen van het omgangsrecht ingevolge de Circulaire van de Procureurs-Generaal COL 8/2005 verergert de situatie nog meer.
Bij klachten wordt de weigerende ouder vaak niet gehoord en heeft de verongelijkte ouder geen verhaal.
De procureurs maken ook geen gebruik van hun bevoegdheid om de weigerende ouder bij zich te roepen en die op zijn of haar plichten te wijzen met de dreiging van effectieve vervolging bij opnieuw niet naleven van het omgangsrecht.

2. Permanente aanhangigmaking bij de rechter en begeleiding bij problematische situaties

Het systeem om de zaak gedurende een jaar bij de rechter te houden en/of begeleiding te voorzien van een deskundige is wettelijk mogelijk gemaakt. Er wordt nagenoeg geen gebruik van gemaakt. Ik verwijs naar het wetsvoorstel van senator Guy Swennen om een “omgangsbuddy” in het leven te roepen.

3. De erkenning en introductie in de procedures van het ouderverstotingssyndroom

Hier verwijs ik naar alle documentatie op mijn website Goudi (http://www.goudi.be) onder de rubriek ‘Ouderverstoting’ De hele documentatie over het Internationaal Symposium dat Guy Swennen samen met het SOBS op 12 februari 2007 in het Belgisch Parlement heeft georganiseerd is er te vinden. Ik herhaal hier de behoefte aan informatie en vorming van alle actoren die binnen het rechtssysteem geconfronteerd worden met de verblijfsregeling van kinderen bij scheiding en met de implementatie en de handhaving van dat omgangsrecht in de moeilijke gevallen. Er is zowel in Wallonië maar nog veel meer in Vlaanderen behoefte aan professioneel deskundigen die zouden kunnen optreden in verband met PAS.

4. Ouderontvoeringen in het binnenland

Daarvoor bestaan wettelijke beschikkingen. Of de parketten en de politiediensten op grond van de wettelijke beschikkingen effectief optreden valt te bezien en kan via parlementaire vragen gecontroleerd worden.

Hierbij breng ik de periode ter sprake van het juridisch vacuum vanaf het moment van scheiding van ouders tot er een vonnis met verblijfsregeling is. Binnen die periode is de niet-inwonende ouder machteloos en krijgt vaak zijn kind lange tijd niet te zien… of niet meer. Bemiddeling van advocaten is hier soms mogelijk. Hier zijn wettelijke voorzieningen noodzakelijk om dat euvel op te vangen.

Besluit:
Aan mevrouw Brepoels wordt voorgesteld om de suggesties voor benadering en aanpak van de gesignaleerde problemen door te spelen op partijvlak naar haar eigen politieke partij maar ook naar de andere partijen. Daardoor zou de sensibilisering voor die problematiek kunnen ontstaan en daaruit zou een aanpak moeten/kunnen voortspruiten.

Verslag opgesteld te Hasselt op 9 maart 2008
door Ghislain Duchâteau

Contact: ghislain.duchateau@telenet.be

Ghislain explique ma présentation que je ne traduirai donc pas, vu qu'il est prévu que je vous dépose très prochainement mon travail complet.

Par contre concernant les problèmes nationaux, Ghislain a soulevé 4 points

1. le problème des classements de plainte sans suite pour non présentation d'enfant lors du droit de visite.

2. la permanence d'un juge (cela fait partie des lois, mais pas mis en application) afin d'éviter la perte de temps. Et la nécéssité d'un accompagnement du parent victime lors de ces problématiques

3. la reconnaissance et l'introduction de l'aliénation parentale lors des procès qui implique ce type de problématique

4. les rapts parentaux à l'interieur du pays. 

Ces 4 points sont très importants, on néglige souvent le fait qu'un rapt parental peut se faire à l'intérieur d'un même pays.

Pour ce qui est du point 3 rappelons que le Sénateur Schwennen a déposé 2 projets de loi concernant l'aliénation parentale. Si nous arrivons à faire reconnaitre cette problématique en Belgique, nous pourrons être fiers de notre combat, car nous serions les premiers en Europe a faire reconnaitre ce crime par la justice. Mais pour l'instant ce n'est qu'un projet.

Rappel des textes du projet de loi du Sénateur Guy Schwennen:

http://www.senate.be/www/?MIval=/index_senate&MENUID=21320&LANG=fr
prenez note que cela touche deux textes:
Dans le Code civil est inséré un article 374bis, rédigé comme suit:
« Art. 374bis. — Lorsque le tribunal est amené à se prononcer pour la première fois, après la séparation de deux parents, sur le régime de résidence de leur(s) enfant(s) et qu'il constate que, sans motif fondé, un des parents s'oppose de quelque manière que ce soit — explicitement ou implicitement — à l'exercice d'un droit de visite classique, le juge ordonne la réalisation d'une enquête d'attitudes afin de sonder la disposition de chacun des parents à respecter le lien affectif de l'enfant avec l'autre parent.
Par jugement interlocutoire, le tribunal désigne un expert qui déposera son rapport au greffe dans un délai d'un mois; par le même jugement interlocutoire, le juge fixe un régime de résidence provisoire et met la cause en continuation à une audience qui sera fixée dans les deux mois de la date du jugement interlocutoire.
Le contenu de l'enquête d'attitudes et la désignation des personnes habilitées à la réaliser sont réglés par arrêté royal. ».
15 février 2008.
 
À l'article 387ter du Code civil, sont apportées les modifications suivantes:
A) au § 1^er, alinéa 3, il est inséré un quatrième tiret, rédigé comme suit:
« - désigner un expert, appelé accompagnateur aux relations personnelles, sur une liste établie par le ministre de la Justice, qui accompagnera les parents et les enfants dans le cadre de l'exercice du droit aux relations personnelles et surveillera cet exercice; la personne désignée fait rapport, chaque mois, de ses constatations au juge; sur les indications de l'expert, le juge peut même d'office ramener la cause devant le tribunal, conformément au présent paragraphe; l'expert est lié par le secret professionnel, conformément à l'article 458 du Code pénal; le Roi fixe les conditions à remplir pour pouvoir être désigné comme expert. ».
B) le § 3 est abrogé.
15 février 2008.